Emmanuel Moire -Tant Qu'On Rêve Encore - Le Roi Soleil

Masz rację, Najdroższa... :)
:*

piosenka bez wyrazu?? daj spokoj!!
jest swietna!!

ah ten francuski no śliczny, cudowny boski język ale cholernie trudny...;)ale piosenka jest cudowna, no i wogóle.. ech.. zakochac sie w tym łosie można.. pozdrawiam:*

Il était une fois
c'est comme ça qu'une histoire commence.
On a tous en mémoire
un reste au fond de soit, d'enfance.
On part pour la vie
sans la choisir vraiment

Tant qu'on rêve encore
que nos yeux s'étonnent encore
rien n'est perdu.
Tant qu'on rêve encore
que jamais personne s'endorme ne rêve plus.
Jamais plus

On va de l'avant
dans la cours des plus grands,
faire face.
Sans défier les géants
trouver au premier rang, une place.
On remplit sa vie
parce qu'on oublie qu'elle passe

Tant qu'on rêve encore
Que nos yeux s'étonnent encore rien est perdu.
Tant qu'on rêve encore
Que jamais personne s'endorme et ne rêve plus.
Jamais plus.

Il était une fois
tout commence comme ça.
On prend son histoire
la vie comme elle va
avec ses erreurs
ses manques et ses lois
Pour croire le bonheur
souvent loin de soit
Alors qu'elle bat
qu'il est toujours là, en soit.

Tant qu'on rêve encore
que nos yeux s'étonnent encore rien est perdu.
Tant qu'on rêve encore
que jamais personne s'endorme et ne rêve plus.


"Tant qu'on reve encore" - "Dopóki jeszcze marzymy"

Dawno, dawno temu...
W ten sposób zaczyna się nasze opowiadanie.
Bo każdemu pozostała w pamięci, w głębi duszy cząstka dzieciństwa,
Pamięć pierwszych lat życia,
W które wkraczamy nie pytani o zdanie.

Dopóki jeszcze marzymy,
Dopóki nasze oczy dziwią się jeszcze,
Nic nie jest stracone.
Dopóki jeszcze marzymy, że każdy będzie żył wiecznie
Nie musimy marzyc już o niczym więcej, nigdy więcej.

Przemy naprzód w wyścigu największych,
Stawiając im czoła, nie lękając się najsilniejszych,
Aby wreszcie zając miejsce w pierwszym rzędzie.
Przeżywamy tak nasze życie zapominając, że i ono przeminie.

Dopóki jeszcze marzymy,
Dopóki nasze oczy dziwią się jeszcze,
Nic nie jest stracone.
Dopóki jeszcze marzymy, że każdy będzie żył wiecznie
Nie musimy marzyc już o niczym więcej, nigdy więcej.


Dawno, dawno temu...
Wszystko tak się zaczyna.
Tworzymy naszą historię
Zmuszeni do pogodzenia się z życiem
Takim jakie jest - z jego wadami, brakami i regułami.
Wszystko po to, by stale móc wierzyć w szczęście,
Które jest często daleko.
I z uporem przekraczamy kolejne kłody,
Które życie rzuca pod nogi każdemu marzeniu w sobie.

<3